હૃદયક્મલની જૂઠી આશા

રે ભોળી! જલઝુલતી કમલિનિ! કાં ભૂલ?
વ્હાલી સખી, જોઈ પૂર્વદિશામુખે પ્રસરતી લાલાશ આ ઊજળી?

આશા વ્યર્થ ધરે રવિ સુકરની સંધ્યા સમે, બાપલા!
એ તો હિમપતિ શશી નિકળશે, ના ના પતિ, હે હલા!

એ પોચું દિલ તું સમું સુનમન છે, તેણે ગૃજી આશ’તી:
જાણ્યું સૂર્ય થઈ પ્રફૂલ્લ કરશે પ્રેમી તણી પ્રીતડી;

ના તે તે નિકળી હતી શશી સમી, હિમે હણ્યું કાળજું;
જૂઠી આશ દઝાડતી સુમનને, ભુલે ન તે ઝાળ તું!

Leave a Reply 0

Your email address will not be published. Required fields are marked *