પ્રશ્ન

‘છે મારું કો અખિલ જગમાં?’ બૂમ મેં એક પાડી : ત્યાં તો પેલી ચપળ દીસતી વાદળી જાય ચાલી, દોડ્યો વ્હેળો વહનગીતમાં પ્રશ્ન મારો ડુબાવી, ને આ બુઢ્ઢો વડ પણ નકારે જ માથું હલાવી, સુણ્યા સાથે ગિરિય પડઘા પાડીને ફેંકી દેતો બીજા પ્હાડો તણી કુહરમાં વેણ, હૈયે ન લેતો, તારા લાગે બધિર, વીજળી પૂછવા દે જ ક્યાં? ત્યાં પૃથ્વીનાં સ્વજન તણું તો નામ લેવું પછી કાં?

છેલ્લે પૂછ્યું રુધિરઝર આ પાણીપોચા હૈયાને:
‘વ્હાલા, તું તો મુજ રહીશ ને? છો જગે કો ન મારું.’
ને એ દંભી શરમ તજી કહે:’તું ન માલેક મારો,
હું તારામાં વસું અવર કાજે.’ – ખિજાયો, વિચાર્યું:
બીજાં કાજે વસતું મુજમાં?! તો મદર્થે બીજામાં
હૈયા વાસો નહિં શું વસતાં કૈ હશે સ્નેહભીનાં?

Leave a Reply 0

Your email address will not be published. Required fields are marked *